Τρίτη, 1 Μαρτίου 2016

Εγώ είμαι ο άλλος: όταν τα παιδιά δείχνουν τον δρόμο!



Το παραπάνω βίντεο με τον τίτλο "Εκδρομή" είναι έργο μαθητών του 2ου Γυμνασίου Χανίων, αληθινά συγκινητικό και γνήσια ανθρώπινο, μας δίνει ένα μάθημα ισοτιμίας και ανθρωπιάς. Αυτό που βγαίνει με συγκινησιακά φορτισμένο, αλλά απλό, σύντομο και καθόλα αληθινό τρόπο είναι ότι τα παιδιά που χάνονται στη θάλασσα του Αιγαίου παλεύοντας να ξεφύγουν από τον πόλεμο και αναζητώντας τη Γη της Επαγγελίας στην Ευρώπη του 21ου αιώνα είναι παιδιά σαν και τα δικά μας. Τα ίδια τα παιδιά αναγνωρίζουν σ' εκείνα τα άλλα παιδιά τους εαυτούς τους και τους συμμαθητές τους, συνειδητοποιούν ότι αυτό που συμβαίνει σ' εκείνα τα άλλα παιδιά θα μπορούσε να συμβεί και στα ίδια. 

Δεν έχω παρά να πω ένα μεγάλο μπράβο στους μαθητές και στις μαθήτριες του Β' Γυμνασίου Χανίων κι ένα μεγάλο επίσης μπράβο στους δασκάλους τους, γιατί σίγουρα (και) σε αυτούς οφείλεται αυτό το έργο αλλά και όλες οι πολλές δραστηριότητες που έχουν τα παιδιά του σχολείου αυτού τα τελευταία χρόνια.

Μια και ο λόγος στα παιδιά, μου 'ρχεται στο νου το γαϊτανάκι, κι αμέσως οι στίχοι από το ομώνυμο παραμύθι της Ζωρζ Σαρρή:

Αν όλα τα παιδιά της γης
πιάναν γερά τα χέρια
κορίτσια αγόρια στη σειρά
και στήνανε χορό
ο κύκλος θα γινότανε
πολύ πολύ μεγάλος
κι ολόκληρη τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.


Κι ύστερα, μου 'ρχεται στο νου ο περίφημος πίνακας του Ματίς "Ο Χορός". 

Ο χορός του Ανρί Ματίς, η παραπάνω εκδοχή από το Μουσείο Ερμιτάζ
Για τα παιδιά που αγωνιούν πώς να γλυτώσουν απ' τα κύματα του Αιγαίου...
Για τα παιδιά που γαντζώνονται στα σύρματα της Ειδομένης...
Για τα παιδιά που γίνονται απάτριδες πριν μάθουν τι είναι η πατρίδα και νιώσουν τη ζέστα και τη γλύκα της αγκαλιάς της...
Για τα παιδιά των δικών μας σχολείων και τα παιδιά όλου του κόσμου που είναι όλα ίδια και όλα ίσα...

3 σχόλια:

  1. ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΑΙΔΟΥΠΟΛΗ ΠΕΣΤΑΛΟΤΣΙ

    Τα πρόσωπα των παιδιών είναι πατρίδες
    φερμένες εδώ απ' τα τέσσερα σημεία της γης
    για ένα διάλογο αγάπης. Κοινό το χορτάρι κι ο ήλιος
    και τα χέρια που παίζουνε. Βλέπετε αυτά τα παιδιά
    που τα μάτια τους είναι γιομάτα ουρανό
    και αθωότητα; Είναι οι ίδιοι αυτοί
    που σκοτώθηκαν στους πολέμους,
    που εξωσμένοι απ' του κόσμου αυτού την αδιαίρετη
    σκηνή επαιτήσανε το δικαίωμα
    να χαρούνε τη γη που τους γέννησε:

    Να κάθονται πάνω της ή να πορεύονται,
    να μαζεύουν λουλούδια, να ψαρεύουν στις λίμνες,
    να σκάφτουν, να χτίζουν, να θαυμάζουν τον κόσμο
    μες απ' των άσπρων τους σπιτιών τα παράθυρα
    δίχως φόβο.ασφαλείς και ισότιμοι
    απέναντι στη βροχή. Οι ίδιοι που πάλαιψαν
    γενναία το αδυσώπητο σκοτάδι
    και πέσανε. που έκαμαν
    όμορφα όνειρα. Δεν ήτανε διαφορετικά
    το γέλιο, τα χέρια, οι κινήσεις τους,
    κι όμως σκοτώθηκαν. Τα μάτια τους ίδια
    το φως που ζητούσανε.

    Κάθε πρωί
    που βγαίνει ο ήλιος στην πόλη του Τρόγγεν,
    στο χωριό Πεσταλότσι, τα πράγματα είναι
    το ίδιο απλά, όπως άλλωστε ήταν πάντοτε
    σε τούτο τον κόσμο. Μονάχα πως τα πρόσωπα
    εδώ των παιδιών είναι πατρίδες.

    Κάθε πρωί, με το ίδιο τραγούδι
    και κάτω απ' την ίδια υπόσχεση
    αγάπης
    όλα μαζί
    είναι η Υδρόγειος που προσεύχεται.

    (Νικηφόρος Βρεττάκος, ''Διεθνής Παιδούπολη Πεσταλότσι'', Τα ποιήματα, Αθήνα, εκδ. Τρία φύλλα, 1981, σσ. 280-281.)


    Τον εαυτό του παιδί
    http://www.youtube.com/watch?v=BX3Ztxtm6F4

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Τα πρόσωπα των παιδιών είναι πατρίδες
    φερμένες εδώ απ' τα τέσσερα σημεία της γης
    για ένα διάλογο αγάπης. Κοινό το χορτάρι κι ο ήλιος
    και τα χέρια που παίζουνε..."

    Με συγκίνησες γι΄άλλη μια φορά. Σ' ευχαριστώ πολύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Υπέροχες και οι δυο.Σας ευχαριστώ πολύ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή